Dorien, 30 december 2011
Ghana , Bolgatanga 33°

Kerst in de zon

Lieve allemaal,
Inmiddels zijn Gaspar en ik in Sunyani aangekomen. Terug bij het vertrouwde (voor mij althans). We wonen, net als in de zomer, bij onze vrienden Mariette en Moses in huis. De bruiloft waar ik de vorige keer over vertelde is niet door gegaan. Dat nieuws hebben we nooit officieel gekregen, maar toen we twee dagen voor het huwelijk nog niets hadden gehoord besloten we om vrijdag dan toch maar naar Sunyani te gaan, waar we waren uitgenodigd om Kerst te vieren bij Mariette en Moses.
De laatste dagen in Bolgatanga waren niet zo denderend. Ik ging hier al met een flinke verkoudheid heen, maar die was alleen maar erger geworden. De laatste twee dagen kwam daar hoofd- en buikpijn bij. Voor de zekerheid adviseerde dokter Gaspar om er maar een malariakuurtje tegenaan te gooien. Ik weet niet of het dat ook geweest is, maar zaterdag was ik weer beter. Omdat ons verteld was dat we om 4 uur ’s ochtends kaartjes moesten kopen voor de bus, stonden we in de vroege ochtend al op het busstation. Die nacht waren we maar niet naar Navrongo gegaan, maar hadden we bij Gaspars nicht in Bolga geslapen. Daar hadden we ook al een paar keer gegeten. Bij haar werd me echte Ghanese maaltijden als banku en TZ met okro saus en iets vissigs voorgeschoteld, maar Gaspar was ook zo lief om me mee te nemen naar het Westerse restaurant in Bolga. Al denken veel mensen dat Bolga zo primitief is, ook daar wordt gewoon pizza verkocht. Ook werkt Gaspar op een hele moderne school, die er supermooi uitziet. Het idee dat ik vorig jaar, toen ik met Mariette en Moses naar Moses’ dorp in de buurt van Bolga ging was heel anders dan het beeld dat ik er nu van heb. Het loopt echt niet zo achter als ik dacht.
Zaterdagochtend om half 5 kreeg ik de taak om vanaf een bankje over onze bagage te waken, terwijl Gaspar de zoektocht naar buskaartjes had ingezet. Hij veroverde twee plekken voor de eerste bus die al om 06:15 uur vertrok. Dit zijn helaas niet de bussen waarmee ik vaak van Accra naar Sunyani ga. Die hebben airco, een tv en dan vind ik het echt geen straf om er 8 uur in te zitten. Maar de oranje metromass bussen waar we nu mee reisden zijn goedkoper, hebben geen airco, meer, maar minder comfortabele zitplaatsen en trekken dus ook een ander publiek. Hier wordt hard gebeden voordat de reis begint, maar onderweg wordt er lekker geschreeuwd en keihard gelachen. Er worden ook kaartjes verkocht voor plaatsen in het gangpad, dus ik had het geluk om de hele weg een Ghanese jongen die een computer bij zich had tegen mijn been aan gedrukt te hebben.
Maar de reis was het waard: We waren op tijd in Sunyani om bij het grote kerstdiner dat Mariette voor de vrijwilligers en wat vrienden had georganiseerd, te zijn. We hebben een hele gezellige Kerstavond gehad. Eerste kerstdag vierden we op Hanukkah, waar een groot feest voor de kinderen was georganiseerd. Er stond een springkussen en een grote zeepsopbaan waar de kinderen lekker konden glijden. Ook konden ze zich laten schminken en kregen ze aan het eind van de dag een lekker diner (rijst en macaroni met kip) aan een mooi gedekte tafel. Ze hadden de dag van hun leven.
Voor mij wordt het iedere keer normaler om terug te komen. Die opgewondenheid die ik de eerste paar keren altijd voelde bij het binnenrijden van Sunyani miste ik nu. Ik vind het heerlijk om terug te zijn, maar het wordt gewoon. Het weerzien met de Hanukkah kinderen wordt ook steeds minder uitbundig, heb ik het idee, maar daarom niet minder leuk. Het is geweldig om te zien hoe goed het met de kinderen gaat. Er is er niet die zichtbaar afgevallen is, of iets in die trant, zoals de vorige keer. De nieuwe kok, Esther, doet goed werk. Er zijn maar twee kinderen die ik nog niet kende: De eerste is Big Mac, een baby die eigenlijk gewoon Mac heet, maar zo weldoorvoed is dat zijn bijnaam hem heel goed past. De tweede is baby Kwame, die een maand of twee geleden in Hanukkah is gekomen. Omdat er ook wat kinderen weg zijn gegaan (Vera, Afia en Abudu) zijn er nu nog 37 kinderen in het kindertehuis.
Barbara, een van de mama’s is ook weer terug na een lange afwezigheid. Dat maakt Hanukkah voor mij weer compleet. Het is zo leuk om te zien hoe zij met de kinderen zit te spelen, dansen en zingen. Gisteren zaten er een stuk of 15 kleine kinderen geboeid in een kringetje om haar heen, terwijl ze moesten raden welke kaart zij in haar handen had. Zo’n mooi gezicht.
Tweede kerstdag zijn de vrijwilligers, Mariette, Moses, Sam, Noah, Gaspar en ik naar het strand gegaan. Ja, jullie kunnen je dat misschien niet voorstellen, maar ik heb op tweede kerstdag nog een lekker kleurtje opgedaan toen ik op de ligstoel bij Ko-Sa beach resort in slaap was gevallen. Omdat ik maar zo kort in Sunyani ben en ik in Bolga niks te doen had heb ik überhaupt al het idee dat ik een maandje op vakantie ben, maar in Cape Coast had ik helemaal het ultieme vakantiegevoel.

Dorien in Ghana bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl